Mendil Gibi...

Mehmet Öztas

Mendil Gibi... 
İnsana insan olduğu için, değer verebilenlerden sayılı kişilerin kaldığı yadsınamaz bir gerçek.
Bu sebeptendir bu serzenişim... "Komşu komşunun külüne muhtaç" demiş. Nurlar içinde yatası atalarımız. Yalnız bu gün yolunu yitirmiş bir deyim olması ne kadar acı? Komşuluklarımızı apartman dairelerine, vicdanımızı raflara kaldırdığımızdan mıdır bilinmez. 
İnsanı sadece lazım olduğunda hatırlar olduk. Eşya mı ya da bir mekan mıydı insanlarımız. Yoksa eşyayı eşya mekanı mekan kılan insan mıydı. Madde insanın önünde giden bir değer oldu kaldı.
Bu benim dostum dediğiniz kişi belkide sizi ilk hançerleyen oldu. Gariptir ama bu gün buldum bu gün yerim yarına Allah kerim diyerek yaşadığımız şu günlerde insanlığımızı da mı günlük yaşar olduk?
 Bazen bilirsin kullanıp bir mendil gibi kenara itileceğini ancak yinede gidersin ya tam da o noktalarda dolaşıyorum bu aralar. İşe yararlığınız bitince kimse size "nesin?" "necisin?" "ne oldun?" diye sormuyor bile...
iyilik yap denize at balık bilmezse Haluk bilir demişler. Ancak bilmesi gereken zaten biliyordur bileceğini...
KEŞKE...
Kullanıp attığımız mendiller gibi hoyratça savurmasak birbirimiz, yaşayabilsek yaşatabilsek insanlığımız...
Latest
Sonrakİ
Next Post »